Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Το τρίτο το καλύτερο...

Κι έτσι, όσοι αγαπούν την ιστορία, ιδού που έχουν την ευκαιρία να τη βιώσουν.

Την Αλωση ας πούμε. Τις τελευταίες μέρες καθώς η Πόλη έβλεπε το Μεσαίωνα να την περικυκλώνει.

Οι σημαντικοί είχαν ήδη αρχίσει να φεύγουν για τη Δύση. Οι ενωτικοί ήδη από καιρό συγκρούονταν με τους ανθενωτικούς βάζοντας τα θεμέλια των σημερινών διχασμών - αν είμαστε της Δύσης ή της "καθ' ημας Ανατολής".

Κάποιοι άνοιγαν Κερκόπορτες γιατί το είχαν σχέδιο - αλλά μπορεί και όχι, όλα αυτά να είναι μύθος.

Οι θρύλοι απλώνονταν πάνω από τη Πόλη. Φήμες, ξόρκια, δεισιδαιμονίες, ελπίδες για τα καράβια της Φραγγιάς που "τελευταία στιγμή" θα έδιναν οριστική λύση - μα που τελικά δεν ήρθαν και κρύφτηκαν στα λαϊκά τραγούδια του θρήνου:

Μόν' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρτουνε τρία καράβια
το 'να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας


Αλλοι πάλι, χαιρέκακα ίσως, θα θυμηθούν το Βερολίνο το 45, με τους Ρώσους απ' έξω και τους Βερολινέζους "να έχουν εμπιστοσύνη στον ηγέτη" πως, "τελευταία στιγμή" με τα "νέα όπλα" θα αλλάξει τον ρού της ιστορίας. Κι όταν εκείνος, κοντά στην απόλυτη καταστροφή, αντί να τα σώσει καλούσε σε κατάταξη τα 14χρονα, για τον "νυν υπέρ πάντων ο αγών", εκείνα πήγαν - ίσως μάλιστα σε ποσοστό ανώτερο του 60%, θα σας γελάσω.

Στα πάρκα, τα βομβαρδισμένα, με τις οβίδες να πλησιάζουν, κρυμμένοι, προσεχώς ηττημένοι, νέοι Βερολινέζοι αναζητούσαν τη ζωή με ένα ερωτικό πάθος απελπισμένο, τελευταίο, που μόνο σε χορούς στο Σύνταγμα συναντάς.  Φήμες από Ανατολικά έλεγαν πως οι Γερμανίδες βιάζονταν κατά χιλιάδες μα οι φήμες δεν ήταν τίποτα μπροστά στην φρικτή αλήθεια που θα ξεπρόβαλε.

 Ευτυχώς, που το να αγαπάς την ιστορία, δεν σημαίνει πως την ξέρεις κιόλας. Ούτε πως θα προβλέψεις το μέλλον. Ούτε καν το τι θα γίνει την Πέμπτη, όταν "κατατεθούν οι προτάσεις".

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Το μουλάρι της Διαύγειας.



Εχουμε μία απόφαση. Αποφασισμένη. Δακτυλογραφημένη. Ζεστή ζεστή, από τον printer. Μυρίζει printerίλα. Εχει και σφραγίδα πάνω, την καλή τη στρογγυλή - την έφερε ο κυρ Βαγγέλης ο κλητήρας γιατί την είχαν πάρει στο Πρωτόκολλο. Υπογεγραμμένη απόφαση. Την υπέγραψε ο υπουργός - στο τσάκ τον προλάβανε γιατί έφευγε, είχε κανονίσει να πάει να παίξει τριανταμία, μέρα που είναι. Ετοιμη να ισχύσει είναι η απόφαση, δεν κρατιέται από την ανυπομονησία. Αλλά δεν μπορεί να ισχύσει αμέσως γιατί περιμένουν το μουλάρι και τον αγωγιάτη.


Ο αγωγιάτης έχει διοριστεί για να πηγαίνει τις αποφάσεις με το μουλάρι στη Διαύγεια. Η Διαύγεια είναι ένα κεφαλοχώρι, κάτω στο κάμπο, που πηγαίνουν τις αποφάσεις για να ισχύσουν.
Μερικές φορές, παραμονές πρωτοχρονιάς, το μουλάρι αρρωσταίνει και έτσι η απόφαση φτάνει στο κεφαλοχώρι μετά την Πρωτοχρονιά. Και ...καταλαβαίνετε τώρα, καθυστερεί όλο το σύστημα που έχει την απόφαση έτοιμη και δεν μπορεί να ισχύσει.
Οπότε πράγματι, συμφωνώ. Τι λύσεις έχουμε; Nα πάρουμε δεύτερο μουλάρι, μέρες που είναι; Για σπατάλες είμαστε; Να πάρουμε μαγνητικό τηλέφωνο να βάλουμε στο καφενείο; Ασε καλύτερα. Ας νομοθετήσουμε πως όταν δεν προλαβαίνει το μουλάρι να κατέβει στη Διαύγεια, τότε η απόφαση ισχύει. Αν πλησιάζει πρωτοχρονιά. Πάσχα θα είναι αλλιώς.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Περί διαχείρισης λύσεων (vade mecum)

Από διάλογο στον Αντίβαρο http://www.antibaro.gr/article/3344#comment-7136 

[....το ζήτημα είναι όντως πολύπλοκο. Ποιο ζήτημα;

Το ζήτημα του “τι κάνουμε” στα διάφορα προβλήματα που – ούτως ή άλλως υφίσταντο – αλλά ένεκα των περιστάσεων έχουν γίνει οξύτατα, εμπεπλεγμένα – και …πολλά!

Η αδυναμία να δράσουμε και να τα αντιμετωπίσουμε έχει ορισμένα “σταθερά χαρακτηριστικά”, που επανέρχονται σταθερά – σε βαθμό ανίας. Χωρίς πολύ – πολύ κωδικοποίηση θα παρέθετα ορισμένα παραδείγματα αυτής της ρητορικής της “αδυναμίας”

– Δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό εάν προηγουμένως δεν γίνει αυτό.
– Το “θέμα” δεν είναι αυτό, αλλά εκείνο (συνήθως κάποιο “ευρύτερο”).
– Αυτό μας μάρανε;

Ξέρετε, όλα αυτά έχουν βάση. Όταν προσπαθείς να οργανώσεις μια καθολικώς διαλυμένη κατάσταση, ένα χάος, και ειδικότερα όταν εντός αυτού του χάους, επιχειρείς να λύσεις συγκεκριμένα προβλήματα τότε έχεις δύο θεμελιώδεις επιλογές για να κινηθείς – με τα καλά τους και τα στραβά τους εκάστη:

α) Εκτελείς ενέργειες “διαχείρισης κρίσης” οι οποίες ναί μεν φέρνουν κάποιο αποτέλεσμα πλην όμως επιδεινώνουν το χάος καθώς οι ενέργειές σου αυτές – προκειμένου να είναι άμεσες – δεν συνεξετάζουν όλη την συνδεσμολογία των ζητημάτων που εμπλέκονται μ’ αυτό που πας να λύσεις. Για παράδειγμα, λύσαμε μεταπολεμικώς το πρόβλημα “της στέγης” πλην όμως κάναμε πόλεις μπάχαλο.

β) Επιχειρείς “να βάλεις μία τάξη” στο σύστημα στο σύνολό του (όποιο κατά περίπτωση θεωρείς “σύνολο”) – ενδεχομένως επανορίζοντάς το. Κάτι που είναι θεμιτό, έτσι πρέπει να γίνει, πλην όμως επειδή αυτό επιβάλει τιτάνιο σχεδιαστικό και εκτελεστικό έργο, η επίλυση των άμεσων προβλημάτων αναβάλλεται επ’ αόριστον. Για παράδειγμα “το κέντρο της Αθήνας”.

Είτε είσαι πρωθυπουργός που πρέπει να ηγηθείς μιας χώρας, είτε είσαι ένα τετράχρονο που “πρέπει να μαζέψει το δωμάτιό του”, (είτε οτιδήποτε ανάμεσα), το πρόβλημα των σωστών δόσεων από τα στοιχεία της μίας ή άλλης φιλοσοφίας δράσης επανεμφανίζεται σταθερά.
Στη χώρα μας δυστυχώς εκείνο που ελλείπει παντελώς είναι η αντίληψη της έννοιας της “δόσης” – πρόκειται για την λέξη κλειδί. Ακόμα κι αν θεωρήσω ότι έχουν τις αγαθότερες των προθέσεων, στις κρίσιμες θέσεις έχουμε ανθρώπους που είτε διαπνέονται από ανεφάρμοστα “γενικά” οράματα εφ’ όλης της ύλης, είτε σπρώχνουν (όπως ο τετράχρονος) το πρόβλημα κάτω από χαλί.
Η περιορισμένη εφυία μου λέει ότι για κάνεις πρόοδο σε μιά τέτοια δύσκολη κατάσταση πρέπει να επιλέγεις δράσεις οι οποίες – κατά το δυνατόν – να ικανοποιούν δύο παραμέτρους:

1) Να φέρνουν κάποιο ρημάδι αποτέλεσμα.
2) Να μην αποτελούν εμπόδιο σε ύστερες σοβαρότερες σχεδιαστικές προσπάθειες – ιδεωδώς να τις υποστηρίζουν κι όλας (αν τέλος πάντων υπάρχει ένα σχέδιο για το μετά).

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Τα γράφω διότι αισθάνομαι ότι έχουν εφαρμογή σε σχεδόν οποιοδήποτε θέμα καταπιανόμαστε εδώ. ...]

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Το cloud πάνω από τη γραμμή Μαζινό


Θα βρείτε πολλά γύρω από τα cloud ERP. Μάλιστα, ήδη οι πρώτες αναζητήσεις,  θα σας επιστρέψουν κι ένα ευχάριστο νέο: ένα από τα κορυφαία στο κόσμο,  είναι ελληνικό.  

Το θέμα– σε ένα βαθμό –έχει τελεσιδικήσει. Ναι, υπάρχουν ακόμα επιφυλάξεις. Όμως κουτσά - στραβά οι περισσότεροι έχουν αποδεχτεί ότι το cloud computing είναι το μέλλον - και τα cloud ERP θα είναι ομοίως. Ποιο μέλλον όμως; Και πως άραγε, οι cloud εφαρμογές θα μπορούσαν να αλλάξουν την εταιρική στρατηγική σκέψη;  

Την δεκαετία του 30, Γαλλία και  Γερμανία είχαν αποδεχθεί την αξία των τεθωρακισμένων αρμάτων.  Δεν ήταν εύκολη η διαδρομή ως εκεί: «Παράγονται δύσκολα»! «Χαλάνε εύκολα»! «Δεν είναι αξιόπιστα»! έλεγαν οι αντιρρήσεις – και αρχικά δεν ήταν αδικαιολόγητες.  Όπως άλλωστε και οι αντιρρήσεις της προηγούμενης δεκαετίας για το μοντέλο Application Service Provisioning, (ASP, όρος - πρόγονος των σημερινών «Software as a Service SaaS» και «cloud business software») είχαν κι αυτές τη βάση τους: «δεν υπάρχει αρκετή τεχνολογία», «δεν αισθάνομαι ασφαλής με τα δεδομένα μου αλλού» ήταν οι συνηθέστερες. 

Στο τέλος πάντως οι αντιρρήσεις κάμφθηκαν. Τα τεθωρακισμένα προσέφεραν κινητικότητα, δύναμη πυρός, προστασία. Οι στρατιωτικές βιομηχανίες Γερμανίας και Γαλλίας προετοιμαζόμενες για τον πόλεμο παρήγαγαν άρματα σε μεγάλους αριθμούς και  ισάξιας ποιότητας.  Και κατ’ αναλογίαν σήμερα, η διεθνής βιομηχανία της πληροφορικής  υποκλίνεται στα πλεονεκτήματα του cloud και τα διαλαλεί : οικονομία, προβασιμότητα, ελαστικότητα! Και προσφέρει υπηρεσίες – και cloud εφαρμογές – τη μία μετά την άλλη.  

Τελειώσαμε; Κάθε άλλο, τώρα αρχίζουμε! Η μάχη είναι μπροστά μας.
Tα στρατιωτικά επιτελεία Γερμανίας και Γαλλίας εξέλαβαν τελείως διαφορετικά τις – αντικειμενικές – δυνατότητες του νέου όπλου.  Η στρατηγική σκέψη των Γάλλων στρατηγών παρέμεινε προσκολλημένη στις εμπειρίες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Υιοθέτησε τα νέα άρματα για τη δύναμη πυρός τους και για την προστασία του πεζικού. Και  τα έθεσε στην υπηρεσία του και στους ρυθμούς κίνησής του. Ακόμα χειρότερα: τα ακινητοποίησε κοντά στα οχυρά. Χωρίς δυνατότητες ελιγμών. Τα γαλλικά άρματα ήταν θαυμάσια αλλά η σκέψη του γηρασμένου, φοβισμένου, Γκαμελέν επικράτησε του νεαρού, τολμηρού Ντε Γκώλ.  

Στη Γερμανία οι σκέψεις των νεαρότερων επεκράτησαν. Τα τεθωρακισμένα ήταν πάνω απ’ όλα κίνηση. ΚΙΝΗΣΗ! Γι’ αυτούς, το περιβάλλον της μάχης δεν ήταν τα ατέλειωτα, στατικά χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά ένα απέραντο πεδίο επιχειρήσεων. Τα τεθωρακισμένα μπορούσαν να διασπάσουν, να ανασχηματίζουν  συνεχώς τη διάταξη, να την αγνοήσουν τελείως, να βρεθούν παντού! 

Και οι σημερινές επιχειρήσεις; Οι περισσότερες απ’ αυτές αφού προσπεράσουν τη φάση των βασικών επιφυλάξεων («ασφάλεια δεδομένων» κλπ) υιοθετούν – τουλάχιστον πνευματικά – το cloud ERP. Αναγνωρίζουν αυτό που πράγματι, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αν κάνεις τις πράξεις: την οικονομία. Τη μείωση του μηχανογραφικού κόστους.  

Αλλά προς το παρόν οι περισσότερες μένουν εκεί:  ακόμα κι όταν κάνουν το βήμα, πολλές απ’ αυτές «στριμώχνουν» τα cloud ERP στα γραφεία τους σαν να ήταν «συμβατικά», on premise ERPs. Ακριβώς όπως οι Γάλλοι στρίμωχναν τα τεθωρακισμένα τους δίπλα στα τσιμεντένια οχυρά της γραμμής Μαζινό περιμένοντας μια μάχη άλλων εποχών. 

Τώρα όμως (οι επιχειρήσεις) πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα. Τα cloud ERP μεταφέρουν την επιχειρησιακή ικανότητα παντού, αλλάζουν τον τόπο του επιχειρείν: σε αποθήκες, σε υποκαταστήματα, σε αυτοκίνητα, σε ξενοδοχεία, σε αεροδρόμια, σε γραφεία πελατών  - παντού. Netbooks, tablet PCs, smartphones, ζωντανεύουν, γίνονται όπλο παραγωγικότητας στα χέρια στελεχών που,  μέχρι σήμερα, για να ενημερωθούν, να «ανασυγκροτηθούν», να κινήσουν τα πράγματα μπροστά,  έπρεπε να γυρίσουν «στο οχυρό»: στο γραφείο. 
Όχι τα cloud ERP δεν είναι απλώς φθηνότερα ERP. Είναι, εντάξει. Αλλά αν το δείτε μόνο έτσι, θα κάνετε μεν οικονομία, (καθόλου κακό μέρες που είναι) αλλά θα χάσετε τη μάχη όπως θα την χάνατε – πολύ περισσότερο – αν δεν είχατε καθόλου ERP.

Βγείτε έξω!

Έχουν γίνει έρευνες: Οι περισσότερες επιχειρηματικές ιδέες έρχονται στο μπάνιο. Στο κρεβάτι. Στο αυτοκίνητο. Περπατώντας. Σε δουλειές του σπιτιού, ρουτίνας. Στο διάβασμα. Ναι,  μ’ αυτή τη σειρά! Κι ο ουραγός στη λίστα ξέρετε ποιος είναι: «το γραφείο».

Αλλά μπορεί να βαριέστε να ακούτε για ιδέες και καινοτομίες. Και για μάχες. Μπορεί να θέλετε πρακτικά πράγματα, χειροπιαστά: 

Μπορεί αύριο το πρωί να πρέπει συγχωνεύσετε τα καθήκοντα οδηγών και πωλητών.  Μπορείτε άραγε να το κάνετε; Αλλά και να εξακολουθήσετε να παίρνετε παραγγελίες; 

Μπορεί αύριο το πρωί συμφωνήσετε με τους πελάτες σας να βάζουν τις παραγγελίες μόνοι τους, να βλέπουν πότε θα εκτελεστούν, να εξετάζουν τα αποθέματα, τους χρόνους παράδοσης, την πορεία μιας βλάβης που δήλωσαν (on line!). Αν τα θέλατε όλα αυτά, άραγε πόσο χρόνο – και χρήματα – θα έπρεπε να πληρώσετε για να τα βάλετε μπροστά; Άραγε, θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς λεφτά; Θα μπορούσαν να γίνουν σε μια εβδομάδα;

Μπορεί να θέλετε να κλείσετε το υποκατάστημα αλλά να το θέλετε και να λειτουργεί. Δεν θέλετε να πληρώνετε για τα γραφεία αλλά θέλετε τα στελέχη. Ωραία. Μπορείτε να πάρετε μια έξυπνη απόφαση κι αύριο το πρωί να εφαρμοστεί; 

Αν αύριο το πρωί χρειαστεί να μειώσετε το μισθό των στελεχών σας, μπορείτε άραγε να τους πείτε ότι για αντάλλαγμα θα εργάζονται από το σπίτι τους 1-2 μέρες την εβδομάδα;

Ναι μπορείτε.  Όχι γιατί έχετε cloud ERP! Αλλά διότι σας βοηθά να σκέφτεστε ενεργητικά, να προσαρμόζεστε στο νέο περιβάλλον μάχης, να βλέπετε αμέσως τι γίνεται και να αντιδράτε αμέσως.  Κι από την ιδέα ως την πράξη να μην μεσολαβεί μια αιωνιότητα.

Το 1940 τα γερμανικά τεθωρακισμένα έμπαιναν στο Παρίσι – κάπως σκονισμένα, πράγματι. Τα γαλλικά άθικτα, καλοβαμμένα, καλολαδωμένα μάθαιναν τα νέα, «τακτοποιημένα» στα οχυρά της γραμμής Μαζινό.

Το έχετε πια καταλάβει: δεν σας περιμένουν «τακτοποιημένες» μάχες σύμφωνα με τα εγχειρίδια και τα επιτελικά σχέδια. Το τι θα γίνει, πότε θα γίνει, πως θα γίνει το ψάχνετε, μα δεν το ξέρετε.

Ένα ξέρετε: ότι πρέπει να φροντίσετε να είστε εκεί.


Ο Γιάννης Μικρογιαννάκης είναι Διευθυντής Στρατηγικής της SoftOne Technologies.


Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Το E.R.P. ως βροχοποιός


Νέες απαντήσεις σε παλιά ερωτήματα

Αυτό είναι το τρίτο αφιέρωμα του Channel Partner στο «πως να πουλάτε ERP» τα τελευταία χρόνια. Πολύ σωστά! Πρέπει να επαναθέτουμε κατά καιρούς τα βασικά ερωτήματα και να παρατηρούμε πώς, καθώς αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και οι απαντήσεις.

Για παράδειγμα, κάποτε το να κάνεις έναν ενδιαφερόμενο, υποψήφιο πελάτη να προτιμήσει το δικό σου ERP ήταν σημαντικότερο από το να κάνεις κάποιον αδιάφορο να ενδιαφερθεί γι’ αυτά. Γιατί να χάνεις το χρόνο σου; Τα «leads» ήταν εκεί. Το πρόβλημα σου ήταν πως να κατανείμεις  την προσπάθειά σου σε σχέση με τα πιθανολογούμενα αποτελέσματα.
Φυσικά το να ενδιαφερθεί ο αδιάφορος, δεν σημαίνει καθόλου ότι γλυτώνεις τον ανταγωνισμό «με τους άλλους». Έχεις ίσως κάποιο προβάδισμα (καθόλου σίγουρο), αλλά ως εκεί. Το πιθανότερο είναι ότι θα ακολουθήσει μάχη.

Πάντως εάν σήμερα περιμένεις  όσους πελάτες ενδιαφερθούν μόνοι τους, απ’ αυτούς όσους όντως αντιληφθείς ότι ενδιαφέρονται κι από τους τελευταίους όσους τελικά σε προτιμήσουν, θα χρειαστεί να περιμένεις πολύ.

Τα ERP των άλλων …

Την κατάσταση την ξέρετε. Πρέπει να προκαλέσετε ενδιαφέρον! Δεν έχετε μπροστά σας έναν ενδιαφερόμενο που ψάχνει «για το καλύτερο» ή έστω το «βέλτιστο από πλευράς κόστους/απόδοσης», γενικώς και αορίστως.

Μάλλον έχετε μπροστά σας κάποιον που αφ’ ενός μεν θεωρεί ότι δεδομένης της κατάστασης «μιά χαρά είμαστε με το παλιό σύστημα», αφ’ ετέρου δε - και μια χαρά να μην είναι - δεν έχει λεφτά. Πολύ πιθανόν μάλιστα να αδιαφορεί τελείως να σας ακούσει: «Τι να μας πεις ρε φίλε, εδώ δεν χτυπάει τηλέφωνο», «επικρατεί απόλυτη ξηρασία», «ετοιμάζομαι να διώξω κόσμο»...

Αντιλαμβάνεστε ότι αν τον προσεγγίσετε με λογικές άλλων εποχών («πόσο καλύτερο είναι το ERP μου από του άλλου») θα προκαλέσετε  θυμηδία. Αν για παράδειγμα πάτε και πείτε «πόσο ακριβή Χρηματοοικονομική Εικόνα προβάλει το Soft1», μάλλον θα καταλάβετε το κωμικό του πράγματος και θα γελάσετε πρώτος. Πιθανότατα δεν θέλει ούτε να τη δει!

Σάμπως εσείς θέλετε ν’ ακούτε ειδήσεις το βράδυ;

Μια ενεργητική προσέγγιση

Να είστε πρακτικοί: Αν θέλετε να πλησιάσετε μια επιχείρηση σήμερα (και με δεδομένο ότι κουτσά – στραβά όλοι «κάτι» έχουν ήδη ως σύστημα μηχανογράφησης), πρέπει να έχετε στο μυαλό σας δύο πράγματα:

1) Η μηχανογράφηση που θα προτείνετε πρέπει να της κοστίζει λιγότερα απ’ ότι της κοστίζει αυτή που ήδη έχει. Όχι γενικότητες παρακαλώ! Με μολύβι και χαρτί! Βάλτε κάτω τα πάντα: άδειες λογισμικού, ΙΤ υποδομές, συμβάσεις συντήρησης, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, hardware και δείξτε ότι πήγατε εκεί προετοιμασμένοι για μια πρόταση που στέκει. Μπορεί να μην είναι πολύ κομψό, αλλά καλό είναι να προεξέχει κι ένα ψαλίδι από το χαρτοφύλακά σας!

2) Η μηχανογράφηση που θα προτείνετε θα πρέπει να φέρνει χειροπιαστή πρόοδο στην επιχείρηση. Να την κάνει εξωστρεφή. Να την σπρώχνει να δουλέψει και να φέρνει αποτέλεσμα εκεί που έχει ανάγκη: Στις πωλήσεις της. Και να της κόβει κόστη - όχι μόνο να τα ελέγχει, αφήστε τα αυτά! Ψάξτε τα καύσιμα, ψάξτε τα leasing, ψάξτε τα νοίκια, ψάξτε εργατικά κόστη, αποθήκευτρα, χρηματοοικονομικά (φυσικά!) και δείξτε εναλλακτικές διαδικασίες. Δραστικές. Αποτελεσματικές. Που θα λειτουργήσουν στη πράξη – όχι επειδή το ERP σας «βοηθάει στη λήψη αποφάσεων» αλλά επειδή δίνει  συγκεκριμένα εργαλεία να εκτελεστούν. Αν έχετε σοκαριστεί με το ψαλίδι, εντάξει, βάλτε ένα smartphone ή ένα tablet στο χαρτοφύλακά σας.

Αλλάξτε τις παραδοσιακές προσεγγίσεις στο οικοσύστημα της επιχείρησης. Μη κλείνετε ραντεβού μόνο με «τον Οικονομικό», «τον ΙΤ» (αν υπάρχει) ή «τον επιχειρηματία» (αν τον πετύχετε). Οι επιχειρήσεις είναι γεμάτες managers που αγωνιούν, που χρειάζονται επειγόντως ιδέες, που ψάχνουν να πετύχουν περισσότερα με λιγότερα, έχουν ανάγκη να συνδράμουν και να επηρεάσουν σ’ αυτό που πρέπει να γίνει.  Και  μπορεί να μην ξέρουν πώς να το κάνουν. Αλλά εσείς ξέρετε.

Συνειδητοποιήστε το: Το ERP σας δεν ανταγωνίζεται (μόνο) τα άλλα ERP. Ανταγωνίζεται τις δαπάνες και τα κόστη της επιχείρησης. Αλλά ευτυχώς! Γιατί αν περιμέναμε, τέτοιες μέρες, οι νέες εγκαταστάσεις ERP να χρηματοδοτηθούν «από τα budget της επιχείρησης για πληροφορική», δεν θα μας έβλεπα πολύ καλά.

Το σύννεφο θα φέρει τη βροχή

«Ωραία η θεωρία για τα αυτονόητα!», θα έλεγε κανείς. Με τη διαφορά ότι η τεχνολογία – ως οφείλει – δίνει πλέον νέα εργαλεία σ’ όσους έχουν αποφασίσει να δώσουν τις απαντήσεις:

Το cloud computing είναι εδώ και δημιουργεί μια νέα κατάσταση. Αλλάζει τελείως τα δεδομένα και μάλιστα το κάνει ακριβώς στα δύο σημεία που υπάρχει ανάγκη, δηλαδή:

1) Στο κόστος υποδομών και λειτουργίας της μηχανογράφησης - όσο βεβαίως και σε άλλα κόστη που μειώνονται ή εξαλείφονται τελείως λόγω των εξελίξεων.
2) Στις προοπτικές που ανοίγει στις επιχειρήσεις να δράσουν διαφορετικά κυρίως με την αξιοποίηση των mobile δυνατοτήτων που συνδέονται με το cloud (netbooks, tablets, smartphones) . Έξυπνα. Και εξωστρεφώς.

Με δυό λόγια «η pre sales προσέγγιση» αλλάζει τελείως περιεχόμενο (κι αποτελέσματα) εάν καταλήξει σε ένα ευανάγνωστο χαρτί που προτείνει ERP as a cloud service και τεκμηριώνει:

- Μείωση του μηχανογραφικού κόστους σε απόλυτα ποσά
- Μείωση του ΜΗ μηχανογραφικού κόστους σε πλήθος πιθανών τομέων (ενοικίων, προσωπικού, μετακινήσεων, ενέργειας / καυσίμων κλπ). Φυσικά, ανάλογα με την επιχείρηση, οι τομείς θα διαφέρουν.
- Νέες δυνατότητες στην επιχείρηση να αυξήσει την παρουσία της στο internet, να προσφέρει περιεχόμενο, να συνάπτει συνεργασίες, να απλοποιεί (και καταργεί) διαδικασίες, να χρησιμοποιεί την τηλε-εργασία (έρχεται!), να αυξάνει την παραγωγικότητα των ανθρώπων της όπου κι αν αυτοί βρεθούν ή κινούνται.

Στην πράξη

Το ότι το cloud computing είναι η κυρίαρχη τάση είναι πια γνωστό στους πάντες.

Αυτό που κάνει την εξέλιξη εντελώς πρακτική για όσους δρουν στο integration ERP εφαρμογών, είναι η βράβευση του Soft1 ERP από τη Microsoft ως μία από τις κορυφαίες παγκοσμίως Windows On Azure εφαρμογές: Το Soft1 είναι μάλιστα το πρώτο ERP στην Ευρώπη με τέτοιες δυνατότητες cloud λειτουργίας και στην πρώτη τριάδα παγκοσμίως. Η εξέλιξη αυτή ήρθε περίπου φυσιολογικά μετά από πέντε χρόνια επιτυχούς λειτουργίας του Soft1 (και) ως SaaS / on Demand εφαρμογής. Το Soft1 ως ERP σε cloud είναι εδώ και δίνει ήδη θεαματικά αποτελέσματα σε πλήθος επιχειρήσεις .

Είναι ίσως παρήγορο το ότι μπορεί εδώ στην Ελλάδα να αντιμετωπίζουμε μερικά από τα χειρότερα προβλήματα, συμβαίνει όμως ενίοτε να έχουμε και μερικές από τις καλύτερες – κι εξαγώγιμες πλέον - λύσεις. 

O Γιάννης Μικρογιαννάκης είναι διευθυντής Ερευνας & Ανάπτυξης της SoftOne Technologies και υπεύθυνος παραγωγής του Soft1 E.R.P.



Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Περί Γερμανικών αποζημιώσεων

Σχόλιό μου το 2011 στο Αντίβαρο: http://www.antibaro.gr/article/3482 

1) Είχαμε, έχουμε και θα έχουμε κάθε δικαίωμα να εγείρουμε απαιτήσεις κατά της Γερμανίας τόσο για το ζήτημα του κατοχικού δανείου όσο και γι’ αυτό των πολεμικών αποζημιώσεων. Το ότι δεν το κάναμε στο παρελθόν σχετίζεται με προδοτικούς κατά τη άποψή μου χειρισμούς. Διαισθάνομαι ότι με την πάροδο του χρόνου αδυνατίζει αναλογικώς η ηθική βάση (δεν γνωρίζω εάν και η νομική) των απαιτήσεών μας. Κι οπωσδήποτε μειώνονται οι ρεαλιστικές πιθανότητες ηθικής ή υλικής δικαίωσής μας. 

2) Το να εγείρουμε τις απαιτήσεις τώρα είναι απόφαση που διέπεται από τις γενικές επισημάνσεις της προηγουμένης παραγράφου. Με την διαφορά ότι κάνοντας τώρα, αυτό που οφείλαμε να κάνουμε από χρόνια, αναδεικνύουμε στο φώς – θέλοντας και μη: 

α) το αίσχος της αποχής από τις διεκδικήσεις στο παρελθόν 
β) τον συμψηφιστικό χαρακτήρα των ενεργειών μας και άρα 
γ) την εξαργύρωση της θυσίας στο δανειακό μας λογαριασμό 

Εντάξει δεν είμαι ψύχραιμος στο θέμα αυτό. Δεν ξέρω πιά τι είναι μεγαλύτερη ντροπή. Να αφήσουμε οριστικά τις διεκδικήσεις να πάνε στοδιάολο ή να τις ζητήσουμε για να ξεχρεώσουμε ρουσφέτια, Καγιέν και Τσοχατζόπουλο; 

Ηθελα μόνο μιά ηθική δικαίωση της γιαγιάς μου. Των γυναικών της Βιάννου που πέρασαν χωρίς τους άνδρες όλη τους τη ζωή. Στα μαύρα. Του πατέρα μου. Των θείων μου. Που ζήσαν με τις παιδικές εικόνες της σφαγής των πατέρων. 

Φεύγουν πιά. Αν η γενιά μου απέτυχε να τους την προσφέρει κι επιπλέον φέσωσε και τον γιό μου “σ’ αυτούς”, φτού στα μούτρα μας.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Ανοικτή επιστολή προς το Δήμο Αμαρουσίου

Αρχική μου επιστολή
========================================================
Προς τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Αμαρουσίου:


Είμαι κάτοικος Αμαρουσίου, πατέρας ενός αγοριού ένδεκα ετών το οποίο θα πάει σε ένα χρόνο στο 1ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου ή στα Ανάβρυτα – σίγουρα πάντως «κοντά στο ΚΑΤ». Περιήλθε εις γνώση μου το ψήφισμα του Δήμου Αμαρουσίου με το οποίο διατυπώνεται η έντονη αντίθεση του με την ίδρυση μονάδας απεξάρτησης ναρκομανών εντός του ΚΑΤ. Εχω μπροστά μου το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος όπως δημοσιεύτηκε στα ΜΜΕ. Αντιγράφω:


«1. Καταγγέλλουμε και είμαστε ενάντια στην προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας αυτό το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, χωρίς καμία διαβούλευση, χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς να έχει λάβει υπόψη την ήδη επιβαρημένη περιοχή γύρω από το ΚΑΤ.Είμαστε υπέρ της πρόληψης και για την απεξάρτηση πρέπει να λαμβάνονται όλα τα επιστημονικά μέτρα, με τη δημιουργία κέντρων μακριά από τον αστικό ιστό.
2. Απορρίπτουμε τη δημιουργία και λειτουργία θεραπευτικής μονάδας χορήγησης υποκατάστατων του ΟΚΑΝΑ στο νοσοκομείο ΚΑΤ Κηφισιάς.
3. Θα προχωρήσουμε στην παράδοση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου στη Διοίκηση του ΚΑΤ από διαπαραταξιακή εκπροσώπηση του Δημοτικού Συμβουλίου και των φορέων της πόλης.

4. Θα προχωρήσουμε σε συναντήσεις με τα πολιτικά κόμματα με στόχο την ενημέρωσή τους.
5. Θα γίνει παράδοση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου στον Υπουργό Υγείας και στο Γραφείο του Πρωθυπουργού.
6. Προχωράμε σε συνεργασία με τα Δημοτικά Συμβούλια των όμορων Δήμων για την ανάληψη κοινών δράσεων και κοινών ψηφισμάτων.
7. Προχωράμε σε προσφυγή στη Δικαιοσύνη κατά της απόφασης υποδοχής στο ΚΑΤ της μονάδας και ακύρωση της απόφασης στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
8. Προχωρούμε σε συνεργασία του Δήμου Αμαρουσίου με το Δήμο Κηφισιάς για την πολεοδομική σημειακή τροποποίηση της εν λόγω πολεοδομικής ενότητας με αλλαγή του συντελεστή δόμησης από 0,6 σε 0,5 και απόφαση αναστολής οικοδομικών αδειών για το Ο.Τ. 96 του ΚΑΤ.
9.Θα γίνει ενημέρωση των πολιτών για το ζήτημα , θα αναρτηθούν πανώ γύρω από το ΚΑΤ και θα προχωρήσουμε σε συγκέντρωση κατοίκων μετά από συντονισμό όλων των Δήμων».


Κύριοι παρακαλώ για τις απαντήσεις σας στα εξής:


Με δεδομένο το γεγονός ότι στο δημοτικό συμβούλιο μετέχουν επιστήμονες, ειδικά μάλιστα γιατροί (ο ίδιος ο Δήμαρχος είναι γιατρός) και με δεδομένο το γεγονός ότι το ψήφισμα επικαλείται την ανάγκη «επιστημονικής τεκμηρίωσης» ερωτώ: Ποιά ακριβώς επιστημονική τεκμηρίωση στηρίζει την αντίθεσή σας;  Υπάρχει κάποιο επιστημονικό πόρισμα; Κάποια ανεξάρτητη μελέτη που δικαιολογεί την αντίδραση;


Τι ακριβώς σημαίνει «επιβαρημένη περιοχή» γύρω από το ΚΑΤ; Εχει πολλά μπουζουξίδικα; Εχει βιομηχανίεςΕχει μολυσμένα νέρα; Υπάρχει φόβος πυρκαγιάς λόγω του άλσους Συγγρού; Εχει αυθαίρετα; Σε τι ακριβώς συνίσταται η επιβάρυνση; Κι όταν τέλος πάντων την ορίσετε μπορείτε να εξηγήσετε κατά τι η επιβάρυνση αυτή αποτελεί επιχείρημα κατά της εγκατάστασης μονάδας απεξάρτησης εντός ενός νοσοκομειακού ιδρύματος;


Με δεδομένο το γεγονός ότι επικαλείστε την απουσία διαβούλευσης θα ήθελα πολύ να ξέρω ποιές ακριβώς θα ήταν οι παραχωρήσεις σας σε μιά τέτοια διαβούλευση. Τι θα ήσασταν σε θέση άραγε να αποδεχθείτεΚάθε καλοπροαίρετος θα δεχόταν ότι η διαμαρτυρία σας για έλλειψη διαβούλευσης είναι βάσιμη. Και κάθε καλοπροαίρετος θα περίμενε να δεί αυτούς που επιθυμούν την «διαβούλευση» να το δείχνουν. Να καταθέτουν τις συναινετικές προτάσεις τους. Αναρωτιέμαι λοιπόν τι ακριβώς πρόοδο θα έφερνε "στο διάλογο" η θέση σας περί «δημιουργίας κέντρων μακριά από τον αστικό ιστό». Είναι η επιστημονική σας θέση αυτή; Είναι θέση "προς διαπραγμάτευση"; Είναι κόκκινη γραμμή;  


Οταν κύριοι (λειτουργοί της ιατρικής επιστήμης μερικοί) λέτε «μακριά από τον αστικό ιστό» τι ακριβώς εννοείτε; Μακριά από τα Βόρεια Προάστια μας; Μακριά από την Αθήνα; Μακριά απ’ αυτούς που έχουν την ανάγκη θεραπείας; Πού; Στο θεσσαλικό κάμπο; Στην Μακρόνησο;


Οταν λέτε «μακριά από τον αστικό ιστό» εννοείτε και εκτός νοσοκομειακών μονάδων;  Ως γιατροί (όσοι είστε) αυτό έχετε κατά νου; Κι αν όχι, πιστεύετε ότι θα έπρεπε να χτίζονται εκ νέου μονάδες στη μέση του πουθενά, χωρίς περαιτέρω ιατρική, νοσηλευτική, επιχειρησιακή και διοικητική υποστήριξη; Kι αυτό το θεωρείτε ως αποτελεσματική ενέργεια για την επίλυση του προβλήματος; Αυτή είναι η θέση σας ως πολιτικών ανδρών;   

Ολη αυτή η οργίλη (γεμάτη επιστημονική τεκμηρίωση και επιχειρήματα) αντίδραση που σχεδιάζετε και περιλαμβάνετε στο ψήφισμά σας, μήπως υποκρύπτει την απλούστερη, φοβική θέση «μακριά από μάς κι ας πάει όπου θέλει»; Mήπως θα ήταν εντιμότερο, αντί να σαλιαρίζετε ανοησίες να παραδεχτείτε το εξόφθαλμο "δεν το θέλουμε, πάει και τελείωσε";


Στα επτά χρόνια αναμονής που χρειάζονται για να ενταχθεί κάποιος σε μιά μονάδα πεθαίνουν παιδιά. Εσείς θα «αναρτάτε πανώ». Θα «κινητοποιείτε» κατοίκους. Θα προχωρείτε σε «συντονιστικές ενέργειες». Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, μέσα στην πολύ κινητοποίηση να μην χρειαστεί να προσέξετε ποτέ "κάτι παράξενο" στο δικό σας παιδί. 


Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το ψήφισμα. Ως επιστήμονες έχετε αρνηθεί την ιδιότητά σας. Ως γιατροί έχετε παραβιάσει τον όρκο σας. Ως πολιτικά πρόσωπα είστε λιγόψυχοι και αναποτελεσματικοί. Ο λαϊκισμός νίκησε την ανθρωπιά και την κοινή λογική – και φαίνεται ότι δεν προσπάθησε πολύ.  


Ελπίζω μόνο ότι κάποιοι από σας είχαν το θάρρος να διαχωρίσουν την θέση τους. Το ψήφισμα σας έχει την πλήρη περιφρόνησή μου. 



Γιάννης Μικρογιαννάκης
Μαρούσι
=======================================
 Ακολουθεί επιστολή Ομάδας Ενεργών Πολιτών - Συντονιστών Δήμων Κηφισσιάς Αμαρουσίου
Αυτή η διεύθυνση email ανήκει σε μια κίνηση ενεργών πολιτών που με πολύ προσπάθεια προσπαθεί να δώσει σχήμα στις γενικές θέσεις των δήμων και να συντονίσει τις κινήσεις τους. Σαφώς στα πλαίσια μιας -οιασδήποτε- κίνησης απαιτείται σχεδιασμός και μια καθόλα ορθολογική κρίση της υποτιθέμενης κίνησης.

Δυστυχώς, στο κράτος που ζούμε λίγες κινήσεις γίνονται έπειτα από τον απαιτιούμενο σχεδιασμό - σε χρόνο και κόπο.
Στα πλαίσια της ανοικτής σας επιστολής δεν μπορούμε να σας απαντήσουμε αλλά να σας υποδείξουμε τον λάθος σχεδιασμό τόσο του Υπουργείου Υγείας όσο και της διεύθυνσης του Ο.ΚΑ.ΝΑ. με μοναδικό στόχο μια γρήγορη αποκέντρωση του υπαρκτού προβλήματος των τοξικομανών στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η αναβολή του διαγωνισμού περί της ανοικοδόμησης του κτιρίου Ο.ΚΑ.ΝΑ. στο Νοσοκομείο Κ.Α.Τ. έπειτα από την ένσταση των δύο δήμων που στις αρχές του μήνα βρέθηκαν προ τετελεσμένου γεγονότος χωρίς καμία ειδοσποίηση, κυβερνητική ή μη (ενώ η απόφαση είχει ληφθεί από το Δεκέμβριου του προηγούμενου έτους).

Σε αυτά τα πλαίσια λοιπόν, ευχαρίστως σας προσκαλούμε στη συνάντηση που θα έχουν αύριο στις 11:00 η ώρα το πρωί στο Νοσοκομείο Κ.Α.Τ. όλοι οι ενδιαφερόμενοι φορείς  - οι δήμαρχοι Κηφισιάς και Αμαρουσίου, η διοίκηση του Κ.Α.Τ. και η διοίκηση του Ο.ΚΑ.ΝΑ.. Μαζί θα παρεβρεθούν και σύλλογοι και φορείς των δύο πόλεων και πολίτες.

Σημειώνεται πως ο κοινός νους υπογραμμίζει πρώτα το δίαλογο για την εξεύρεση λύσεων και έπειτα τη λήψη αποφάσεων. Κάτι που εδώ δεν απαντάται αφού πρώτα ελήφθησαν οι αποφάσεις και έπειτα από πιέσεις γίνεται ο διάλογος.

Μάλιστα δε, στα πλαίσια του διαλόγου έχουν προταθεί και λύσεις - όπως η δημιουργία παρόμοιων κέντρων ανά δήμο. Εν πάσει περιπτώσει, το Κ.Α.Τ. (ελλείψει δε του απαιτούμενου συντελεστή δόμησης) δεν μπορεί να αποτελέσει τον μοναδικό αποδέκτη των ασθενών του Ο.ΚΑ.ΝΑ. σε όλα τα βόρεια προάστεια. Προσιδιάζει περισσότερο σε λύση σηκώνω το χαλί να κρύψω τη βρωμιά, αντί να καθαρίσω κανονικά.

Σας ευχαριστούμε για τη δημοσίευση της ανοικτής σας επιστολής. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε όμως το κύρος οποιοδήποτε κατόχου εξουσίας (καλώς ή κακώς) και συνεπώς αν και γνωρίζουμε συχνά τις πρακτικές τους δεν τις ενστερνιζόμαστε.

Σας καλούμε και πάλι λοιπόν στο Κ.Α.Τ., αύριο 23/6 για να συζητήσουμε εκ του σύνεγγυς της απόψεις που μας προβληματίζουν.
Ομάδα Ενεργών Πολιτών

 ========================================================
  Ακολουθεί επιστολή μου


Σας τιμά το γεγονός ότι απαντήσατε και μάλιστα ευγενώς. Αποδέχθηκα από την πρώτη στιγμή ότι η διαμαρτυρία σχετικά με το εάν εγένετο ή όχι διάλογος είναι βάσιμη.

Πέραν αυτού βεβαίως τα ερωτήματά μου έχουν μείνει αναπάντητα ενώ είναι σαφή. Επίσης είναι ευδιάκριτο ότι η θέση που διατυπώνετε περί "κέντρων ανά δήμο" είναι διαμετρικά αντίθετη με την θέση "κέντρων εκτός οικιστικού ιστού" που περιέχεται στο ψήφισμα του Δήμου Αμαρουσίου. Κι έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι η κοινή λογική προκρίνει αμέσως ότι τα "κέντρα εντός των νοσοκομείων" είναι μιά θαυμάσια ενδιάμεση λύση. Αλλά κι αν δεν είναι, ποιά είναι τελικά η αντιπρόταση; Εκτός αστικού ιστού ή εντός εκάστου δήμου; Είναι τελείως συγκρουόμενες θέσεις, πολύ περισσότερο ακραίες απ' αυτήν με την οποία διαφωνείτε, δεν βρίσκετε;  

Στα περί συντελεστού δόμησης πάλι εμφαίνεται η αμηχανία των θέσεων. Στο ψήφισμα του Δήμου εμφαίνεται ότι "θα γίνουν ενέργειες" επ' αυτού, στην δική σας θέση εμφανίζετε την ενδεχόμενη δόμηση ήδη παράνομη. Τι να σχολιάσω από τα δύο;

Εν πάσει περιπτώσει σέβομαι τις θέσεις σας  καίτοι θα προτιμούσα να τις δώ ενυπόγραφες. Οπως ακριβώς αναλαμβάνω την ευθύνη μιάς ενυπόγραφης θέσης που (ίσως) διαφέρει από αυτή που έχουν αρκετοί κάτοικοι της περιοχής που ζώ, θα περίμενα κάτι ανάλογο κι από τους συνομιλητές μου. Ωστόσο αντιλαμβάνομαι ότι μιά άτυπη κίνηση δεν είναι εύκολο να προσωποποιηθεί κι έτσι δεν επιμένω.

Το γεγονός βεβαίως ότι από το Δήμο δεν έλαβα λέξη ως απάντηση (και δεν είναι η πρώτη φορά) ίσως έχει το ενδιαφέρον του εάν κανείς θέλει να συμπεράνει μερικά πράγματα: θέλει όντως το διάλογο ή τον επικαλείται προσχηματικά;

Τι λέτε κι εσείς;   

Γιάννης Μικρογιαννάκης

Μαρούσι Αττικής
=======================================
 Ακολουθεί επιστολή Ομάδας Ενεργών Πολιτών - Συντονιστών Δήμων Κηφισσιάς Αμαρουσίου
Σας ευχαριστούμε.
Ενδεικτική αναφορά έγινε περί των λύσεων που έχουν πέσει στο τραπέζι. Λόγω της ιδιότητας των ενεργών πολιτών -και μάλιστα χωρίς νομική υπόσταση- και της ανοιχτής φύσης σε νέα μέλη πολλές προτάσεις ακούγονται, ενίοτε προερχόμενες και από άκρως τοπικιστικές και ρατσιστικές απόψεις.

Κάτι τέτοιο δεν εκφράζει το σύνολο των ενεργών πολιτών. Ούτε φυσικά υποχρεούμαστε να συμφωνούμε με το ψήφισμα οποιουδήποτε δήμου ή οτι δεν αναγνωρίζουμε το γεγονός οτι μπορεί ανα πάσα στιγμή να αλλάξει στην τελική λύση.

Όσον αφορά στον συντελεστή δόμησης αυτό είναι πλήρης ήδη. Ο Δήμος Κηφισίας, σήμερα νομίζω, στο Δημοτικό του Συμβούλιο θα γίνει ειδική μνεία επί του θέματος και θα μειωθεί ο συντελεστής δόμησης από 0,6 σε 0,5. Όπως επίσης θα γίνει οριστική παύση εργασιών στο οικοδομικό τετράγωνο. Πάντως, όπως και να έχει η πολεοδομία δεν έδινε ήδη άδεια στον Ο.ΚΑ.ΝΑ. λόγω της πληρότητας του χώρου. Επιφυλάττομαι για τις τελικές αποφάσεις του σημερινού Συμβουλίου, αλλά λογικά θα γνωστοποιηθούν.

Για την έλλειψη απάντησης από το Δήμο, δεν θα τοποθετηθώ. Υποθέτω πως είναι πάγια πολιτική κατά καιρούς και συμμερίζομαι την άποψη οτι και οι δήμοι πιθανόν να δρουν με συμφέροντα δικά τους - ίσως δεν τα μάθουμε και ποτέ. Παραταύτα, κινήσεις διαλόγου έγιναν ήδη από προχθές στα κεντρικά του Ο.ΚΑ.ΝΑ. στην Αθήνα (Αβέρωφ 21) όπου και ανεβλήθει ο διαγωνισμός παράδοσης έργου όσο και αύριο στο Κ.Α.Τ. με τη συνάντηση των φορέων.

Επίσης χθές πραγματοποιήθηκε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αμαρουσίου και σήμερα αυτό της Κηφισιάς (η οποία έχει και τη πρωτοκαθεδρία, αφού το νοσοκομείο εντάσσεται στη διοικητική του περιφέρεια). Συνεπώς, εκτός από μια υποστηρικτική θέση του Δήμου Αμαρουσίου (ή ακόμα και τη Πεύκης-Λυκόβρυσης, όπου το ψήφισμα ήταν πληρέστερο σε ουσία) ο Δήμος της Κηφισίας έχει θέση του πρωταγωνιστή.

Για τις παραπάνω απόψεις, και στα δύο μηνύματα, δεν έχω κανέναν λόγο να μην υπογράψω.
Πάγκαλος Μανόλης,
Κηφισιά.
 ========================================================
 Ακολουθεί επιστολή μου
Αγαπητέ κύριε Πάγκαλε,

Σας ευχαριστώ για το καλό επίπεδο επικοινωνίας.

Δεν τελώ σε γνώση των ψηφισμάτων άλλων Δήμων. Του Αμαρουσίου είδα, επ' αυτού τοποθετήθηκα. Και εισέρχομαι στο διάλογο σχολιάζοντας ακριβώς τα δεδομένα που έχω υπ' όψιν μου αυτά δηλαδή που εξέφρασαν οι εκλεγμένοι του Δήμου μου με τον εγκυρότερο θεσμικά τρόπο. Το ψήφισμά τους.

Στο θέμα του συντελεστού δόμησης η θέση μου είναι απλή. Εάν μεν το θεσμικό πλαίσιο που προϋπήρχε δεν επέτρεπε εργασίες, τότε δεν πρέπει να γίνουν εργασίες. Τελεία και παύλα.

Εάν το σχετικό θεσμικό πλαίσιο είναι αρμοδιότητα των Δήμων και τροποποιήθηκε απ' αυτούς προκειμένου να εμποδιστούν οι εργασίες, τότε μιλάμε για μιά μεθόδευση η οποία ενδεχομένως είναι (;) νόμιμη δεν είναι όμως ηθική. Βέβαια δεν είναι ο ρόλος μου να κάτσω να ηθικολογώ. Ο ρόλος μου είναι να κρίνω το περιεχόμενο μιάς τέτοιας μεθόδευσης και βεβαίως την ουσία: το σκεπτικό βάσει του οποίου ο δήμος, ο κάθε δήμος, αντιδρά.

Δεν αμφιβάλω ότι υπάρχει σκεπτικό και δεν θέλει πολύ φιλοσοφία, το κατανοώ, δεν είμαι από τον Αρη. Το προφανές και μη δηλωμένο σκεπτικό είναι "μακριά από μάς" για λόγους βάσιμους (δεν το αρνούμαι) ή αβάσιμους. Φοβικούς, ρατσιστικούς κλπ. Υπάρχουν κι αυτοί όπως υπάρχουν και οι βάσιμοι.

Με την διαφορά ότι από την στιγμή κατά την οποία δεν θέτεις τους βάσιμους λόγους, τεκμηριωμένα κι υπεύθυνα αλλά πετάς προχειρότητες στον αέρα καθίστασαι ύποπτος ως προς το κίνητρο των ενεργειών σου, έτσι δεν είναι κ. Πάγκαλε; Δεν ομιλώ για σας, ομιλώ για τον Δήμο Αμαρουσίου. Και - να μην παίζουμε τις κουμπάρες κι ας κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας - είσαι ύποπτος πρόκρισης μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων έναντι αποφάσεων που σώζουν ζωές.      

Οι πολιτικοί άνδρες και οι υπεύθυνοι πολίτες γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις - πάρα πολλές, οι περισσότερες είναι τέτοιες- κατά τις οποίες υπάρχει σύγκρουση θέσεων παρ' όλο που οι θέσεις αυτές μπορούν να ξεκινούν από θεμιτές αφετηρίες. Δεν είναι κακό αυτό, μέσα στη ζωή είναι. Οταν το δεχτείς αυτό, είσαι έτοιμος να κάνεις την στάθμιση και - τότε μόνο - είσαι έτοιμος να κάνεις πραγματικό διάλογο. Το ψήφισμα του Δήμου Αμαρουσίου πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Ανακατεύει ετερόκλητα επιχειρήματα και δεν τεκμηριώνει κανένα. Ξεπετάει στα πρόχειρα το θέμα και σπεύδει να αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος του στις "δυναμικές του ενέργειες" και τα παιχνιδάκια με το συντελεστή δόμησης (ας μην επεκταθώ στα κριτήρια των συντελεστών δόμησης Αμαρουσίου καλύτερα).

Λοιπόν ανακεφαλαιώνω τις θέσεις μου:

Η αναμονή των εχόντων ανάγκη θεραπείας προκειμένου να ενταχθούν σε μονάδες απεξάρτησης ξεπερνά τα επτά έτη.
Οι μονάδες απεξάρτησης πρέπει να αυξηθούν.
Η ίδρυση τέτοιων μονάδων ως αυτοτελών έχει στο παρελθόν συναντήσει έντονες αντιδράσεις από κατοίκους διαφόρων περιοχών.
(Υπό την έννοια αυτή, ο "τεμαχισμός τους κατά δήμο" θα πολλαπλασιάσει τις αντιδράσεις)
Η τοποθέτηση τέτοιων μονάδων σε "ερημικές περιοχές" (ναί συγγνώμη, "εκτός αστικού ιστού") είναι αναποτελεσματική λόγω απόστασης από τους έχοντες ανάγκη, είναι αναποτελεσματική και αντιοικονομική λόγω έλλειψης συνεργειών με τα νοσοκομεία και είναι και ανέφικτη γιατί δεν έχω υπ' όψιν μου τέτοιες περιοχές που να έχουν κάποια λογική θέση και που να μην αντιδρούσαν - κι αν δεν αντιδρούσαν δεν ξέρω που θα έπρεπε να είναι. Σε βραχονησίδα;
Ο θεραπευτικός χαρακτήρας των μονάδων ταιριάζει θεματικά, οικονομικά και επιχειρησιακά με το ρόλο των νοσοκομείων και - ναι - την θεωρώ την καλύτερη λύση.
Αναγνωρίζω τον κίνδυνο συγκέντρωσης περιθωριακών στοιχείων. Ναί τον αναγνωρίζω. Και βρίσκω ότι το νοσοκομειακό περιβάλλον, τόσο χωροταξικά, όσο και πρακτικά είναι το καταλληλότερο για να συντονιστούν οι επικουρικές ενέργειες που οφείλουν να ακολουθήσουν την ίδρυση της μονάδας. Ελέγχονται καλύτερα 20 περιθωριακοί υπό θεραπεία σε μιά μάντρα νοσοκομείου απ' ότι 100 περιθωριακοί καταδικασμένοι και απελπισμένοι διεσπαρμένοι οπουδήποτε.
Θα λύσουμε το πρόβλημα "των περιθωριακών" πλήρως; Οχι, δεν θα το λύσουμε πλήρως.

Και γι' αυτό έρχεται η ώρα της στάθμισης και της συνεκτίμησης όλων των παραγόντων:

Η κάθε "τοπική κοινωνία" πρέπει να συμβάλει για το κοινό καλό. Η κολοκυθιά "όχι σε μένα, σε σένα" έχει φουντώσει τα προβλήματα σε όλα τα επίπεδα και, ναί, αυτό είναι νοοτροπία "τα-σκουπίδια-στην-αυλή-του-

άλλου". Μια κοινωνία που θα φτάσει στο επίπεδο να θεραπεύει έγκαιρα τους έχοντες ανάγκη πολίτες της, θα πάψει να αντιμετωπίζει προβλήματα "περιθωρίου".

Και για να μην λέω γενικότητες: Δεν έχουν όλες οι περιοχές το προνόμιο να έχουν νοσοκομείο. Πολλές δεν έχουν και "κάνουν αγώνα" για να αποκτήσουν. Εν προκειμένω, οι κάτοικοι Αμαρουσίου Κηφισσιάς έχουν την τύχη να διανύουν ελάχιστη απόσταση σε περίπτωση ατυχήματος στους ίδιους ή τους δικούς τους ανθρώπους. Είναι λογικό λοιπόν, από τις περιοχές εκείνες που έχουν αυτό το προνόμιο, να απαιτεί η κοινωνία κάποια ηθική συνεισφορά τους ως αντάλλαγμα. Υπάρχει μιά δικαιοσύνη στα πράγματα. Δεν μπορεί να έχεις νοσοκομείο έξω από την πόρτα σου αλλά να αρνείσαι την πλήρη και εφ' όλης της ύλης θεραπευτική του δράση.


Γι' αυτούς λοιπόν τους λόγους κ. Πάγκαλε είμαι υπέρ της ίδρυσης κέντρου απεξάρτησης στο ΚΑΤ έστω κι αν ο γιός μου θα παίζει στο διπλανό παρκάκι. Οταν ήταν μικρός τον χτύπησε μιά κούνια σ' εκείνο το παρκάκι έπαθε διάσειση και βρέθηκε στο νοσοκομείο σε 3 λεπτά. Δεν θα ήταν πρόστυχο να αρνηθούμε την βοήθεια σε άλλα παιδιά που κινδυνεύουν να πεθάνουν και περιμένουν επτά χρόνια;


Κύριε Πάγκαλε δεν θα έλθω στην κινητοποίηση, δεν μπορώ για επαγγελματικούς λόγους, αλλά ούτε πιστεύω ότι θα γίνει διάλογος. Πρόκειται για συγκέντρωση διαμαρτυρίας, έχει χαρακτηριστεί ως τέτοια, και στην κίνησή σας μπορεί να εκπροσωπούνται όλες οι τάσεις "λύσεων" καμία απ' αυτές όμως δεν συνηγορεί υπέρ της ίδρυσης της μονάδας στο ΚΑΤ.


Ωστόσο όπως βλέπετε διαλέγομαι. Με υπομονή, ειλικρίνια και - εξ' αντικειμένου - καλοπροαίρετα. Εκείνο που θέλω από σας είναι ένα πράγμα: να παραδεχθείτε ότι τα περί "στεγνών" μεθόδων, τα περί "εκτός αστικού ιστού", τα περί "κέντρου σε κάθε δήμο", περί "συντελεστών δόμησης" περί "το ζήτημα είναι η πρόληψη" είναι ένας αχταρμάς που κρύβει μιά απλή αλήθεια: "δεν θέλουμε το πρόβλημα κοντά μας, δεν θέλουμε ούτε την προσπάθεια να λυθεί κοντά μας".


Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την τίμια, ξεκάθαρη και απόλυτα κατανοητή αυτή θέση. Να την ακούσω, να την συζητήσω, να την εξειδικεύσω κι αν είναι δεόντως βαρύνουσα, να αλλάξω και γνώμη.


Εχω όμως πρόβλημα με την λαϊκίστικη, ψευδοεπιστημονική και αφόρητα υποκριτική στάση αυτών που ντρέπονται να δηλώσουν απερίφραστα αυτό που αισθάνονται ή που βάζουν το μικροπολιτικό όφελος από τη (δημοφιλέστατη) "κινητοποίησή" τους πάνω από την ανθρώπινη τραγωδία.

Κύριε Πάγκαλε, σας ευχαριστώ για την καλοπροαίρετη συζήτηση. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις επιστολές μου και το όνομα του συντάκτη τους όπου θέλετε, όπου κρίνετε ότι διεξάγεται ένας ουσιαστικός διάλογος που αντέχει όλες τις θέσεις. 


Με εκτίμηση,

Γιάννης Μικρογιαννάκης.

=======================================
 Ακολουθεί επιστολή του κυρίου Πάγκαλου Μανώλη, μέλους της Ομάδας Ενεργών Πολιτών - Συντονιστών Δήμων Κηφισσιάς Αμαρουσίου

Καλή σας ημέρα κ. Μικρογιαννάκη,
 
Το τελευταίο σας μήνυμα είναι σαφώς εμπεριστατομένο και αποτελεί το σοβαρό αντίλογο στην άποψη της μη μεταφοράς/δημιουργίας του Ο.ΚΑ.ΝΑ. στο Κ.Α.Τ.. Προσωπικά κατανοώ όσους απλά δεν θέλουν το πρόβλημα στην αυλή τους, χωρίς να τους υποστηρίζω. Εδώ φαίνεται δυστυχώς ο τοπικισμός και η ανευθυνότητα του πολίτη που αντιδρά μονάχα όταν έχει κάποιο πρόβλημα στην αυλή του. Άλλα συντάσσομαι με όσους θεωρούν ελλειπή έναν σχεδιασμό σαν αυτόν που επιχειρεί το Εθνικό Σχέδιο Καταπολέμησης των Ναρκωτικών. Συντάσσομαι και με όσους κατακρίνουν την επιβολή του σχεδίου αυτού χωρίς διάλογο και συμμετοχή στο σχεδιασμό - τουλάχιστον των φορέων που έχουν άμμεση σχέση με την υλοποίησή του.
 
Όπως σας ανέφερα και στο πρώτο -νομίζω- mail, η λύση του σχεδίου που προσφέρει το σχέδιο είναι η αποκέντρωση των τοξικομανών ασθενών από του κέντρο της Αθήνας όπου η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Για μένα προσωπικά λοιπόν αυό δεν είναι λύση. Δεν λύνεις το προβλημα με μεταθέσεις αλλού για να ικανοποιήσεις τη θέση σου ότι πρέπει να γίνει εξωραισμός του Κέντρου και Ανάπτυξη - έτσι γενικά και αόριστα.
 
Σαν άνθρωπος δε είμαι κατά των προγραμμάτων υποκατάστατων ουσιών, σε τέτοιο πλαίσιο, αφού αποδεδειγμένα δεν προσφέρει την καλύτερη λύση. Σας παραθέτω μια άποψη από έγκυρα χείλη (http://www.e-esyn.gr/arthra/99-genikes/215-ypokatastata.html) και θα επιμείνω πως και οι ίδιοι οι ασθενείς θεωρούν ως σωτηρία τους σαφώς τα στεγνά προγράμματα.
 
Παραταύτα δεν θα αρνηθώ πως ακόμα και ένα άτομο να σώζεται από αυτήν την λειτουργία του Ο.ΚΑ.ΝΑ. είναι κέρδος τόσο για τον ίδιο όσο και για την κοινωνία. Αλλά πάγια θέση μου στη ζωή είναι πως η λύση του προβλήματος δεν γίνεται με την καλύτερη από τις χειρότερες λύσεις, αλλά με την καλύτερη όλων λύση. Είτε προσωπικά, είτε κοινωνικά, είτε πολιτικά. Ακόμη δεν διαφωνώ πως τα νοσοκομεία έχουν το απαιτούμενο υλικό για να φιλοξενήσουν με τέτοια μονάδα, αλλά σίγουρα ένα νοσοκομείο δεν μπορεί να αντέξει τους αριθμούς ασθενών των βορείων προαστείων.
 
Θα ήθελα πολύ να ανταλλάξουμε επίσης απόψεις περί του παραβατικού κύκλου που ακολουθεί τα κέντρα υποκατάστατων ουσιών, την ανοχή της πολιτείας σε καταστάσεις που είναι ήδη γνωστές αλλά και την επιμονή της σε λύσεις που βοηθούν, ελλείψει γενικότερης θέλησης για πραγματική βοήθεια. Τα συμφέροντα εκατέρωθεν είναι τρομακτικά. Απλά στην Ελλάδα, πάντα όλα γίνονται με αργούς ρυθμούς όταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες τέτοια θέματα έχουν βρει το δρόμο τους πολύ νωρίτερα.
 
Σαν άνθρωπος σέβομαι το δικαίωμα στη ζωή όλων των συνανθρώπων μας. Και την ελπίδα σε ένα καλύτερο αύριο. Για αυτόν το λόγο, σαν ενεργός και σκεπτόμενος πολίτης θα προσπαθήσω για το καλύτερο ακόμα και αν ο Ο.ΚΑ.ΝΑ. τελικά εγκατασταθεί στο Νοσοκομείο Κ.Α.Τ.. Η εναντίωσή μου όμως στα ημίμετρα που πιθανά να οδηγήσουν σε αυτή είναι σαφής. Γνωρίζω, δυστυχώς, πως πολλοί από όσους αντιτίθενται στην κίνηση τούτη δεν θα ενδιαφερθούν για την καλύτερη λειτουργία του κέντρου, αν αυτό λειτουργήσει, για την καλύτερη αστυνόμευση, για..., για... κ.λπ.
 
Εν πάσει περιπτώση, πολύ θα ήθελα σε οποιαδήποτε στιγμή να συζητήσουμε τις θέσεις μας από κοντά όπως και να έχει η ανταλλαγή απόψεων μέσα από τα mails είναι αρκετά απρόσωπή. Επίσης, μιας και οι απαντήσεις μου έγιναν πλέον προσωπικές δεν θεωρώ πως πρέπει να χρησιμοποιώ το email αυτό για να τις αναλύω - καθώς μετά βεβαιότητας κάποιες από αυτές δεν εκφράζουν το σύνολό της ομάδας. Συνεπώς με χαρά μου σας παραθέτω το προσωπικό μου email: manspang@hotmail.com όπου κάλλιστα μπορείται να χρησιμοποιήσεται για οτιδήποτε θελήσετε.
 
Με εκτίμηση,
Πάγκαλος Μ.

 ========================================================
 Ακολουθεί επιστολή μου

Αγαπητέ κ. Πάγκαλε, 

Ο διάλογος είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων και μακάρι να μπορούσε να διεξαχθεί ως τέτοιος σε δημόσιο επίπεδο. 

Στο δίλημμα μεταξύ των "στεγνών" και μη μεθόδων δεν μπορώ να λάβω θέση. Το άρθρο σας μου κίνησε το ενδιαφέρον, είναι πράγματι από αξιόπιστη πηγή και θα κοιτάξω να μάθω περισσότερα. Πιστεύω όμως ότι η εξαιρετικού ενδιαφέροντος αυτή συζήτηση δεν μεταβάλλει την βάση αυτών που συζητάμε. 

Κι αυτό διότι το θέμα μας παραμένει αμετάβλητο σ' αμφότερες τις περιπτώσεις: είτε θεωρήσουμε ότι η υπό ίδρυση μονάδα κατατάσσεται σ' αυτήν των "στεγνών" μεθόδων, είτε ότι ανήκει στις εξαιρέσεις μιάς ευρύτερης πολιτικής που πράγματι χρησιμοποιεί ένα μίγμα δράσεων. Ενα μίγμα στο οποίο οι μέθοδοι υποκατάστασης αποτελούν πράγματι την μειοψηφία. 

Aς είμαστε ειλικρινείς: πιστεύετε άραγε ότι οι κάτοικοι θα διέκοπταν τις διαμαρτυρίες τους εάν μάθαιναν ότι πρόκειται για μονάδα υποστήριξης που δεν χρησιμοποιεί υποκατάστατα; Οχι φυσικά! Η βάση των αντιρρήσεων δεν βρίσκεται στην αποτελεσματικότητα ή μη της μονάδας αλλά στο σημείο στέγασής της. 

Εξ' άλλου, το γεγονός ότι η "στεγνή" μέθοδος δεν χρησιμοποιεί υποκατάστατα δεν αίρει τον θεραπευτικό χαρακτήρα της. 

Βεβαίως θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι άπαξ και η "στεγνή" μέθοδος, δεν χρήζει σκευασμάτων, δεν χρειάζεται συστέγαση με το "ιατρικό" περιβάλλον ενός νοσοκομείου.  Αρα δεν υπάρχει κάποιος λόγος να γίνει στο ΚΑΤ. Κι ίσως να είχε και δίκιο. 

Φαντάζομαι όμως ότι οι αντιδράσεις θα ξανάρχιζαν αμέσως εάν υιοθετώντας την άποψη αυτή, επιχειρούσαμε να στεγάσουμε την μονάδα στην (πχ) οδό Κασσαβέτη ή αλλού στην ίδια περιοχή και εκτός νοσοκομείου. Για να μην σας πω ότι οι αντιδράσεις θα ήταν εντονότερες. Δεν θα ήταν; 

Με δυό λόγια: η συζήτηση περί στεγνών ή μη μεθόδων δεν είναι το αντικείμενο της συζήτησης. Ασφαλώς, ένας πολιτικός (δημοτικός εν προκειμένω) φορέας, δικαιούται και οφείλει να συνεκτιμά στις αποφάσεις και συζητήσεις του αμιγώς ιατρικά θέματα έστω και εάν η επιστήμη δεν έχει τελεσιδικήσει επ' αυτών. Ο προσεκτικός παρατηρητής όμως θα διακρίνει εδώ, ότι το επιστημονικό ζήτημα ΔΕΝ  μεταβάλλει τα δεδομένα του προβλήματος της θέσης. Του σημείου στέγασης. Το να επικαλείται το ψήφισμα (ή αυτοί που αντιδρούν) την μία ή την άλλη επιστημονική άποψη δεν προάγει κατά τίποτα την θέση τους - είναι απλώς θόρυβος. Κι αν κανείς είναι λίγο υποψιασμένος και ακούσει προσεκτικά πίσω από τις κραυγές, μπορεί να διαπιστώσει ότι είναι αποπροσανατολιστικός. 

Πάμε στο θέμα της σχέσης του κέντρου της Αθήνας με τα Βόρεια Προάστια. Δεν ξέρω, μου λείπουν πληροφορίες αλλά οφείλω να παρατηρήσω κάτι εδώ: 

Εάν η απόφαση αφορούσε σε ΜΕΤΑΦΟΡΑ μιάς μονάδας από το κέντρο της Αθήνας προς τα Βόρεια Προάστια, τότε ναί, συζητούμε για μετάθεση του προβλήματος. 

Εάν η απόφαση αφορά σε νέα ίδρυση τότε προφανώς δεν πρόκειται περι αυτού. Εσείς είστε λογικός άνθρωπος κι αντιλαμβάνεστε ότι είναι άλλο πράγμα η μεταφορά/μετάθεση των μονάδων κι άλλο η αύξηση τους. Ας μην επεκταθώ εδώ, συνεννοούμαστε φαντάζομαι εδώ. 

Μιά μόνο παρατήρηση: Oι μονάδες απεξάρτησης (στεγνές ή υγρές, δεν υπεισέρχομαι) δεν είναι στοιχείο του προβλήματος, είναι στοιχείο της λύσης. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. 

Επιτρέψτε μου κάτι  και πιστέψτε με, μιλώ αυτή τη φορά μετά λόγου γνώσεως και με αρκετή εμπειρία σε διοικητικά και οργανωτικά θέματα: 

Το να αντιδράς σε μιά συγκεκριμένη δράση λόγω έλλειψης ενός "ευρύτερου σχεδιασμού" είναι συνηθέστατο σύμπτωμα "αντίδρασης στην αλλαγή". Και ακούγεται ως πολύ ισχυρό επιχείρημα διότι - πολύ συχνά - είναι βάσιμο: Αντιδράς δηλαδή στην εξής λογικοφανή βάση: "Πως το προτείνεις αυτό; Ποιό είναι το ευρύτερο σχέδιό σου";

Ομως δείτε, αυτή είναι η μισή αλήθεια. Πολλές φορές πράγματι το ευρύτερο σχέδιο είναι δύσκολο να ολοκληρωθεί. Αν λοιπόν προϋποθέτεις "πλήρη σχεδιασμό" για κάθε πράγμα που πας να κάνεις, επειδή "εκπονείς ευρύτερο σχεδιασμό", τότε συχνά δεν κάνεις απολύτως τίποτα.  

Βεβαίως θα μου πείτε ότι "έτσι τα κάνουμε εδώ, όλα τσαπατσούλικα" - και θα έχετε δίκιο. Αδιέξοδο λοιπόν; 

Οχι κ. Πάγκαλε. Οι ικανοί ξέρουν να προχωρούν χωρίς να μπλέκουν σε προβλήματα τύπου κότας και αυγού. Η σωστή απάντηση (ερώτηση) σ' αυτούς που αντιδρούν σε μιά δράση επειδή "δεν βλέπουν τον ευρύτερο σχεδιασμό" είναι απλή: 

"Ποιός ευρύτερος σχεδιασμός θα αποδείκνυε ότι η συγκεκριμένη δράση είναι λανθασμένη;" 

Το ερώτημα είναι μαγικό και προσφέρει αμέσως πνευματική και πρακτική διέξοδο. Αν η δράση είναι η ίδρυση Πανεπιστημίου στα Σφακιά η απάντηση θα ήταν πρόδηλη: "δεν είναι σωστό διότι αντίκειται στο σχέδιο συνέννωσης των εκπαιδευτικών μονάδων και διότι επιτείνει τον κατακερματισμό τους" 

Αν η δράση είναι να φτιάξεις καμπαρέ στην Ακρόπολη "για να προσφέρεις θέσεις εργασίας" (μιά θεμιτή πρόθεση δηλαδή) η απάντηση θα ήταν ότι "όχι διότι αντίκειται στο σχέδιο ανάδειξης του ελληνικού πολιτισμού" 

Αν η δράση είναι να βάλεις μιά ταμπέλα στάσης λεωφορείου σε ένα σχολείο και σου αντιδράνε ζητώντας ευρύτερο σχεδιασμό λεωφορειακών γραμμών τότε ρώτα τους τι θα πάθει ο ευρύτερος σχεδιασμός μ' αυτή τη στάση; 

Οταν λοιπόν μου λένε "Δεν θέλουμε μονάδα στο ΚΑΤ γιατί δεν βλέπουμε τον ευρύτερο σχεδιασμό" η απάντησή μου είναι φυσιολογική: "Ποιόν ευρύτερο σχεδιασμό θα ανέτρεπε μιά μονάδα στο ΚΑΤ" ; 

Λοιπόν δείτε. Στην πραγματικότητα ασχολήθηκα ως τώρα με τα εύκολα ζητήματα. Ασχολήθηκα δηλαδή με τα επιχειρήματα που πρόβαλλε ο Δήμος Αμαρουσίου για να δείξω τον προσχηματικό χαρακτήρα τους. Δεν είναι σοβαρά τα επιχειρήματά του.  

Ας δούμε το κρυμμένο - αλλά αληθινό - πρόβλημα, κι αυτό είναι η παραβατικότητα και το "περιθώριο" πέριξ των κέντρων. Ναί είναι υπαρκτό ζήτημα.  

Και ερωτώ: τίνος πρόβλημα είναι αυτό; ποιός θα το έλυνε; 

Η αστυνομία θα μου πείτε. Εντάξει, ό,τι μπορεί θα κάνει - μεταξύ μας - λίγα πράγματα.  Ποιός άλλος θα ώφειλε να κάνει;  

Ο Δήμος Αμαρουσίου (εντελώς συμπτωματικά) απασχολεί στήφη υπαλλήλων (κυριολεκτώ!!!),  πλήθος από τους οποίους έχουν την ιδιότητα του δημοτικού αστυνομικού. Να μην πω τι ξύνουν όλη τη μέρα (δεν γνωριζόμαστε για να δείξω τόση οικειότητα). 

Ο Δήμος Αμαρουσίου επιβαρύνει με τεράστιο χρέος το ελληνικό δημόσιο (εσάς και εμένα) διατηρώντας όχι απλώς υπεράριθμους αλλά πολλαπλάσιους των αναγκαίων υπαλλήλους που δεν κάνουν απολύτως τίποτα.

Ο Δήμος Αμαρουσίου (όπως και αυτός της Κηφισσιάς) βρίσκονται σε κατά τεκμήριο προνομιακές περιοχές.  

Ο Δήμος Αμαρουσίου έπαιξε επί το ευνοϊκότερο με τους συντελεστές δόμησης (όταν επρόκειτο να χτιστεί το Mall) προκειμένου να πετύχει την ανάπτυξη που επιθυμούσε. Το για ποιόν ήταν η ανάπτυξη ας μην το συζητήσουμε. 

Μου λέτε τώρα, ότι αυτός ο Δήμος, νομιμοποιείται στα μάτια της κοινωνίας, να εμποδίσει με συντελεστές δόμησης την ανέγερση της μονάδας; Νομιμοποιείται με τόσο στρατό αργομίσθων να κάθεται και να αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει απέναντι στα τοπικά συμπτώματα μιάς ευγενούς και εν τέλει θεραπευτικής προσπάθειας που - κατά τεκμήριο - επιχειρεί να λύσει ριζικά το πρόβλημα; 

Μου λέτε ότι ο Δήμος αυτός, πρέπει να κάθεται και να κλαίγεται ότι "πρέπει πρώτα να δούμε τι θα γίνει με την αστυνόμευση του παρκακίου δίπλα στο ΚΑΤ" (και μακάρι να το έλεγε δηλαδή, άλλα αντ' άλλων λέει) αντί να εκπονήσει το σχέδιό του για την αποτελεσματική εποπτεία του πάρκου αυτού;  

Μόνο μη μου πειτε για πρόβλημα αρμοδιοτήτων κ. Πάγκαλε, έχω εμπειρία σκανδιναβικών χωρών στην οποία οι δημοτικοί αστυνομικοί δεν έχουν αρμοδιότητα ούτε να σου απευθύνουν το λόγο - κι ωστόσο η απόδοσή τους είναι υπέροχη σε προβλήματα "περιθωρίου". Μιλώ για περιοχές ολόκληρες που το Σαββατόβραδο μεταμορφώνονται (λόγω αλκοολισμού) και τα προβλήματα είναι πολύ μεγαλύτερα, με μεγάλους πληθυσμούς "παραβατών" και πολύ χυδαιότερη και επιθετικότερη συμπεριφορά από "το πρεζόνι". Και ξέρω την Σκανδιναβία αλλά ξέρω και το κέντρο της Αθήνας. Οι γονείς μου εξακολουθούν και ζούν στην πλατεία Βικτωρίας και σας διαβεβαιώ ότι αν κανείς παρατηρήσει ψύχραιμα θα διαπιστώσει ότι το πρόβλημα της είναι μικρότερο απ' αυτό των Σκανδιναβικών Σαββατόβραδων. 

Ξέρετε κ. Πάγκαλε, πρέπει να προσέχει κανείς όταν παίζει με το επιχείρημα του "ευρύτερου σχεδιασμού" γιατί αυτός ο "ευρύτερος σχεδιασμός" μπορεί να αποδείξει πολύ εύκολα πόσο χεσμένη έχει τη φωλιά του ο διαμαρτυρόμενος. 

Ο "ευρύτερος" δεν είναι δυνατόν να μη μας περιλαμβάνει. Γι' αυτό είναι "ευρύτερος". Και "ευρύτερος" σημαίνει και "βαθύτερος". 

Εκτός εάν "ευρύτερο σχεδιασμό" εννοούμε τον σχεδιασμό εκείνο που αφορά όλους τους άλλους, τις άλλες περιοχές.  

Εάν εννοούμε δηλαδή, αυτή ακριβώς την άρρωστη νοοτροπία για την οποία δεν έχει ακόμα βρεί θεραπεία η "τοπική κοινωνία μας". 

Θα χαρώ πολύ να τα πούμε από κοντά. Είστε έξοχος συνομιλητής και χαίρομαι που είχα την τιμή να ανταλλάξω απόψεις μαζί σας. 

Φιλικά, 

Γιάννης Μικρογιαννάκης.